Wie zit er achter Pearls of Sri Lanka?

Wij zijn Nederlanders, wonen en werken in Nederland maar…. onze harten en onze vakanties liggen op Sri!!

Na de tsunami zijn wij naar Sri Lanka gegaan om te helpen met de wederopbouw. Hoewel we begonnen bij het bouwen van een weeshuis zijn we al snel overgestapt naar de daadwerkelijke hulpverlening; eten uitdelen in de tentenkampen. Funderingen graven.

Tijdens deze werkzaamheden werden we enthousiast over de werkwijze van een lokale advocaat; hij had mensen aan het werk gezet om te inventariseren wat de slachtoffers uit het dorp waren verloren en wat ze nodig hadden  om weer self-supporting te worden. Denk aan snorkeluitrustingen, visuitrustingen, naaimachines, fietsen, bakkersattributen. De administratie en organisatie van dit project was super strak geregeld en voor relatief weinig geld konden de mensen weer aan de opbouw van hun bestaan werken!

Een van de problemen was kinderopvang. Veel van de kinderen zijn 1 van hun ouders verloren. Samen met een andere plaatselijke hulpverleenster werd begonnen aan de bouw van een crèche zoals wij die in Europa kennen.

de creche

“Little Holland” bleek een uitkomst en zelfs nu, tien jaar later, is het nog steeds een begrip. Er zijn veel meer aanvragen dan dat er ruimte is in de klas. De kinderen die op de crèche zijn geweest zijn op de basisschool de rest ver vooruit!

We begonnen zelf een projectje met 30 kinderen, welke maandelijks een sponsorbedrag kregen voor school en extra’s. De afspraken waren duidelijk; de ouder of voogd moest er voor zorgen dat de kinderen naar school gingen en dat ze voldoende leermateriaal mee namen naar de klas. Tevens moesten ze naar de gratis Engelse les in een gebouw naast de crèche.  Daarnaast was de afspraak dat we inzage hadden in de schoolresultaten, gezondheid e.d. en dat we 1 x per jaar een “schoolreisje” zouden organiseren.  Ideaal voor ons als controle-moment en geweldig voor de kinderen, zij komen normaalgesproken het dorp amper uit!

de club op het strand, 2008

(de groep in 2008)

Waarom maar dertig kids? Omdat wij de kinderen wilden KENNEN en niet dezelfde fout wilden maken als vele grote hulporganisaties wel hebben gemaakt. We zouden voor 5 jaar sponsoren en dan stoppen. Of als kinderen 18 werden en konden werken zouden we stoppen. Tijdens deze vijf jaar bleken er enkele kinderen af te vallen omdat ouder of voogd zich niet aan afspraken hield, enkelen gingen werken. Maar met de rest gingen we door, ook na de vijf jaar.

Elk jaar met het schoolreisje kregen ze nieuwe kleren, nieuwe schoolschoenen en schoolspullen voor het nieuwe schooljaar.

Per kind en per situatie hebben we afgebouwd. In de afgelopen 10 jaar is er veel gebeurd. We bouwden huizen, bouwden een keuken aan, legden waterleidingen van putten naar woningen, bekostigden operaties, hielden brilprojecten door met een lokale opticien en meer dan duizend brillen door dorpen te gaan. Twee van de kinderen uit onze groep zijn getrouwd.

de club in de speeltuin 2009

( de groep in 2009)

Wij zijn geen stichting, ook nooit geweest.  Er is nooit gecollecteerd of geld verzameld voor deze club kinderen.  Alles is altijd ad hoc bekostigd door onszelf met hulp van vrienden, familie, collega’s  of mensen die we tijdens de tsunami ter plaatse troffen en een kind met  maandelijkse sponsoring wilden helpen.

En zo willen we ook doorgaan. Puur datgene doen wat wij noodzakelijk achten. Een reparatie, een operatie, een bijdrage als er tegenspoed is. En alleen met de mensen die zelf ook exact weten wat wij doen met hun geld.

De band die wij hebben met het land en vooral met het dorp is zo sterk dat wij inmiddels ons kleine zeilbootje in Nederland hebben verkocht en van de opbrengst een eigen plekje creëren midden in het dorp, midden tussen de tsunamislachtoffers. Want dat is inmiddels ons leven.

In het dorp weten ze ons te vinden, in goede en slechte tijden.

De reden van het ontstaan van deze website is in eerste instantie Malith. Daarvoor verwijs ik naar zijn eigen pagina! En in de tweede plaats omdat wij hopen in de toekomst zoveel mogelijk op Sri Lanka te kunnen zijn en  we ons graag nuttig willen  maken door advies te kunnen geven aan Europeanen omtrent reis- en verblijf.

Stilzitten willen we niet!